Jurre, Roos & Stijn    februari 2006

Als de armband af is, wil Roos ook een bijpassende ketting maken. Maar eerst laat ze -supertrots- het armbandje aan haar broer zien. Jurre is zo onder de indruk van het blingbling-ding dat hij de duplo links laat liggen én ook zo'n armband wil maken.

 

4 februari, zaterdag RIDAMMERHOEVE In het Amsterdamse Bos ligt de biologisch dynamische geitenboerderij Ridammerhoeve. Er wonen een boel beesten: wel honderd geiten, lammetjes, kippen, wat hangbuikzwijntjes en een koe. Elke zaterdagochtend komt de boer iets vertellen over de dieren. Hoewel Jurre, Roos en Stijn hier nog iets te jong voor zijn, vermaken ze zich prima op de boerderij. Er zijn schommels, glijbanen en andere speeltoestellen. In de stal ontfermt Roos zich over de babygeitjes en geeft ze heerlijke flesjes melk.

 

Jurre wil ook graag flesjes melk geven. Hij doet meerdere pogingen maar vindt de babygeitjes veel te opdringerig. Ze knabbelen en snuffelen aan zijn sjaal, broek en jas. Daar kan Jur niet tegen. Hij wil niets meer van de geiten weten en vlucht de stal uit. Vervolgens gaat Jan met Jurre hangbuikzwijntjes bekijken. En schommelen. Heel veel én heeeeel hoog schommelen. En Jan maar duwen. Jur schatert het uit en kan er geen genoeg van krijgen.

 

'Sapperdeflap, wat heb ik nu aan mijn jas hangen? Moet ik dit eng vinden of leuk? Mmm, ik weet het even niet. Weet je wat? Ik kijk gewoon de andere kant op en doe alsof ik niets zie. Goed opgelost hè?'

'Ik loop heus niet naast mijn schoenen als ik zeg dat ik een lekker ding ben. Integendeel hi hi, ik kan nog niet eens lopen. Maar ik vind het toch wat overdreven om met z'n drietjes aan mij te gaan knabbelen.  Jeetje!  Zou ik echt zo lekker smaken?'

'Oh oh, mama heeft de geitjes weggejaagd, maar ik vind al die geiten- aandacht toch wel erg gezellig. Nou, dan roep ik ze  gewoon weer: Joehoe geitjes! Hier zit ik. Komen jullie met mij spelen?'

 

Voordat we terug naar huis gaan, rijden we een 'alsof' rondje op de grote tractor.

NIET HELEMAAL GOED... We wandelen terug door het bos. Nou ja 'wandelen'. We stampen als een olifant, sluipen als een tijger, vliegen als een vliegtuig en galopperen als een paard.  Met name Jurre is helemaal in zijn element. Hij maakt er rare geluiden bij, zet een rare grimas op en loopt op zijn unieke Jurre-achtige manier over de bospaadjes.  We passeren, al galopperend als een paard, een echtpaar. Ik hoor dat ze over Jur praten. 'Wat doet dat jongetje raar' zegt de vrouw tegen de man. 'Ach', antwoordt de man, 'misschien is ie niet helemaal goed...'.

Huhhh, denk ik. Is Jurre niet helemaal goed? Nou ja zeg, hij is prima! Zeker nooit een peuter gezien die zich buiten lekker uitleeft.

RENDABEL RITJE Stijn zit voor het eerst van zijn leven in de draaimolen. Het is een rendabel ritje want voor maar 50 eurocent rijden Jurre, Roos én Stijn op een eigen paard! Oma houdt Stijn stevig vast en rent zoveel rondjes dat ze er duizelig van wordt. Daarna is het tijd om te genieten van een ijsje.

 

9 februari, donderdag AUDIOLOGISCH CENTRUM Arme Roos. Er is geen tijd voor een middagslaapje want vandaag hebben we een (uren)lang onderzoek bij het Audiologisch Centrum.  Wanneer Roos en ik door een meneer in de onderzoekskamer worden binnen geroepen, voelt Roos feilloos aan dat ze hier is omdat 'men iets van haar wil weten'. Dat heeft tot gevolg dat het spraak- en taalonderzoek moeizaam verloopt.

Aan het eind van de middag nog even spelen in bad. Na zo'n lange dag zou je verwachten dat Jurre, Roos en Stijn als een blok in slaap vallen. Nou nee dus! Zelfs Roos, en dat gebeurt echt zelden, spookt erop los. De nacht staat in het teken van onze drie kleine spookjes. Jan en ik kunnen van 03:00 tot 06:00 uur slapen. Vandaag, vrijdag, voel ik me dan ook wat duf. Ach ja, vannacht gaan we voor de herkansing!

Heerlijk spelen met water en schuim! Leuk om samen met mijn broer & zus te spetteren.

Oma wast de haren van Roos. En Roos wast Stijn zijn haartjes.

 

10 februari, vrijdag SPAANSE ROOS Bij de KitschKitchenwinkel 'De Barones' in Hilversum heb ik twee weken geleden voor Roos een Spaanse jurk gekocht. Een prachtig kledingstuk voor verkleedpartijtjes. Het is er tot vandaag nog niet van gekomen om de jurk ook echt te passen. Vanmorgen blijkt gelukkig dat de jurk past! En in de verkleedkoffer op zolder vind ik nog een zwarte boa en een prachtige hoed met veren. De hoed is aan de grote kant, maar Roos zo door naar het carnavalfeest! Als een echte (geblondeerde??) Spaanse danst Roos even later door de kamer. De jurk bevalt haar uitstekend. Minder prettig is de boa waarvan de veertjes prikken en kriebelen. En het hoedje is een onding. Steeds als Roos haar hoofd beweegt, valt de verentooi op de grond. Deze hoed is alleen geschikt om hééél stil 'mooi te zitten zijn'. Maar lang stilzitten is niets voor Roosje wiebelkont.

Foto rechts: 'Mama! Help! Dat onhandige ding valt steeds van mijn hoofd'. Foto links: 'Dit is beter! Zonder hoed  maar met gymschoenen. Zo kan ik tenminste normaal bewegen.'

 

12 februari, zondag CYBERSHOT Ruim 3 jaar geleden liep ik rond als een waggelende dikke eend (zwanger van Jurre en Roos). Dat was destijds een mooie gelegenheid om een digitale camera aan te schaffen. Het was een goede beslissing want ik heb er, getuige deze website, heel veel plezier van gehad.  Sindsdien volgt mijn toestel mij overal. Waar ik ga, gaat hij ook. Gisteren is een  eind gekomen aan onze relatie. Hoewel het verder een prima camera is, irriteer ik me al een tijdje aan de wat trage snelheid.

Tussen de druk op de knop én het daadwerkelijk maken van de foto zit teveel tijd. Vaak is het moment dat ik wil vastleggen al lang voorbij. Dat moet beter kunnen anno 2006. En met mijn verjaardag in het vooruitzicht heb ik een goed excuus om een 'verjaardagscadeau' uit te zoeken. In Hilversum brengen we Roos, Jurre en Stijn naar opa & oma, zodat Jan en ik ongestoord kunnen winkelen.

Op internet heb ik camera reviews gelezen en wat aantekeningen gemaakt. Met mijn lijstje gaan we op pad. Het duurt niet lang of ik ben eruit.  Ik schrijf 'ik' omdat Jan het geen volwaardig fototoestel vindt. Hij bestempelt het als typisch vrouwending. Maar ik ben het er niet mee eens, ik heb mijn reviews goed gelezen en zie de samenwerking met mijn nieuwe partner helemaal zitten.

Ik zal 'm even voorstellen (foto links en hierboven). Hij heet 'Cybershot T9' en is van Sony.  Het is een snelle jongen: een opstarttijd van 1,3 sec, een sluiterinterval 0,25 sec en een sluitervertraging van 0,01 sec. Vanaf nu zal ik nooit meer een opname missen. Hoera! Ondanks het zeer compacte design is het toch een 6 Megapixel camera met een 3x optische zoomlens van Carl Zeiss. De zoom kan ook gecombineerd worden met een 6x digitale zoom en maakt macro opnames mogelijk tot 1 cm. De beeldkwaliteit is prima. Bibberen van je hand wordt automatisch gecompenseerd door de Image Stabilizer.

En de combinatie van Super SteadyShot en hoge lichtgevoeligheid (tot 640 ISO) biedt zelfs de mogelijkheid om zonder de flitser te fotograferen. Dit resulteert in foto's die net zo scherp zijn als opnamen die met een flitser zijn gemaakt, maar er veel natuurlijker uit zien. Al deze technologie is ondergebracht in een prachtige aluminium behuizing op creditcardformaat en weegt slechts 134 gram! Geweldig hè. Best leuk om 36 jaar (18 febr.) te worden ;-)

 

14 februari, dinsdag   GETROUWD  Het is nooit mijn droom geweest om een 'echte bruid' te zijn. Dus toen Jan & ik vijf jaar geleden trouwden deed ik dat in t-shirt, spijkerbroek en gympies.  Dat de appel wél ver van de boom valt, bewijst Jurre. Hij pakt het heel anders aan. Vandaag, op Valentijnsdag, is onze romanticus (op driejarige leeftijd!) in het huwelijk getreden met de prachtige Cherony.  De feestelijke bruiloft vond plaats op het kinderdagverblijf. Onder een versierde liefdesboog gaven ze elkaar het ja-woord en werden de mooie ringen overhandigd.

 

VERLANGEN NAAR LENTE Het is een week met somber en troosteloos weer. Met elk regenbuitje wordt mijn verlangen naar de  lente sterker.  Ik verheug me op prachtige bloeiende bomen, fluitende vogeltjes en vrolijke mensen. En wat lijkt 't mij heerlijk om zonder sjaal naar buiten te kunnen en de warme stralen van een zacht zonnetje in mijn gezicht te voelen branden. Voorlopig blijft het nog even bij dromen. Maar mijn lentekriebels hebben er wel voor gezorgd dat ik er-op-uitjes voor Jurre, Roos en Stijn heb op gezocht. Plannen genoeg. Dus lente: kom maar op!!!

19 februari, zondag FEEST! Gisteren heb ik mijn verjaardag gevierd met gebak en wat bezoek. Vandaag, bij ballorig, gaat het feest gewoon verder. Nu het buiten zo miezert, merk ik des te meer dat Jurre en Roos letterlijk veel ruimte nodig hebben om hun energie kwijt te raken. Tjonge. Met een basisconditie van een marathonloper zijn ze niet kapot te krijgen. Maar liefst drie uur lang springen ze op het luchtkussen, rollen ze over de gymnastiekmatten en klimmen/glijden ze dat het een lieve lust is.

'Zo even uitbuiken, van al dat spelen word je moe'

Hopelijk zijn ze voor vandaag hun energie kwijt. Dan hoeven ze zich even niet meer op elkaar, hun speelgoed of op poes Boemel uit te leven...

 

20 februari, maandag HAASTIGE SPOED... Jurre heeft podotherapie en krijgt oranje zooltjes in zijn schoenen. In het bijzijn van de podotherapeut loopt Jurre heen en weer om zijn zolen te proberen. 'Mama, mijn schoenen zijn een beetje strak', moppert hij terwijl hij door de behandelkamer loopt. Ik haal mijn pinpas door het betaalapparaat en antwoord: 'Ja Jur, dat kan even strak zitten omdat je nog moet wennen aan je zooltjes. Loop nog maar een paar rondjes. Voor je het weet voel je ze niet eens meer.' Terwijl ik de cijfers van mijn pincode intoets, zie ik vanuit mijn ooghoeken dat Jurre mijn advies wel erg letterlijk opvat. Hij loopt één ieniemini rondje (diameter van nog geen meter ha ha), richt zich tot de podotherapeut en zegt opgewekt: 'Zo, nu zijn mijn schoenen niet meer strak. Ik kan weer goed lopen!'. De ochtend staat in het teken van een race tegen de klok. Dat vraagt om problemen, maar tot nu toe gaat alles goed. Van podotherapie rijd ik door naar logopedie. Debby, de logopediste, heeft bij Roos onderregistratie in de mond en een slechte tong- en lipmotoriek vastgesteld. En als de randvoorwaarden voor het produceren van juiste klanken er niet zijn, heeft het weinig nut om losse klanken te oefenen. Daarom krijgt Roos prelogopedie. Gelukkig vindt ze het tot nu toe erg leuk bij Debby: ze mag gekke grimassen trekken, haar tong uitsteken, bellen blazen en zoute pepsels tussen haar lippen klemmen. Na afloop maken we een nieuwe afspraak voor volgende week.  Ik zet Roos in haar autostoel en wil snel naar huis om tassen te halen zodat ik boodschappen kan doen. Dan hebben we alle verplichte nummers voor vandaag tenminste weer gehad. Nadat ik Roos haar riempjes heb vastgemaakt, leg ik mijn tas onder haar voeten bij het dashboard en gooi de deur dicht. En ja, echt DICHT! IN HET SLOT!! Mijn autosleutels zitten in mijn tas. De tas ligt in de auto. HELP, ik heb mijn kind opgesloten!!   Wat nu? Rustig blijven. ANWB bellen. Waar is mijn mobiel en het ANWB-pasje? Oh *** die zitten in mijn tas in de auto! Zucht.   Ik loop terug naar logopedie om Jan te bellen. Hij zit op zijn werk, maar heeft ook een ANWB-pas en kan mij het lidmaatschapsnummer geven. En dan blijkt dat Jan, uitgerekend vandaag, zijn portemonnee is vergeten. Uiteindelijk lukt het toch om de ANWB te bereiken en binnen enkele minuten staat er een zeer behulpzaam ANWB-mannetje naast mijn auto. Met wat kunst- en vliegwerk haalt hij de autodeur van het slot. Gelukkig!! Ik heb wel eens eerder mijn autosleutels in de auto opgesloten, maar toen zat er GEEN KIND in.  Nadat ik de ANWB-meneer duizend maal bedankt heb, kunnen we eindelijk naar huis. In de wasmachine ligt nog een natte was op mij te wachten. Wanneer ik alles in de droger wil stoppen, bespeur ik iets vreemds... Op het nog natte wasgoed zitten allemaal kleine doorzichtige glibberige korreltjes. Ik duik de wasmachine in om te kijken wat de oorzaak hiervan is.  De boosdoener is snel gevonden. Het is een pamperluier! Even later vind ik tussen de was ook een verwassen lotion billendoekje. Getver, een gebruikte luier nog wel. Ik draai mijn wasje nogmaals en besluit wijs dat ik deze dag niets meer doe. Dan kan er ook niets meer fout gaan.

24 februari, vrijdag CARNAVALSFEEST 'Ik hoef geen maillot aan', pruttelt Jurre wanneer ik zijn benen in een rode maillot stop. Maar als ik uitleg dat zijn piratenbroek anders te koud is én dat het vandaag feest is op het kinderdagverblijf, heb ik hem al overtuigd. Een beetje verlegen laten Roos & Jurre hun feestoutfit zien aan Jan.

 

25 februari, zaterdag

 

Foto links: het pannenkoeken restaurant 'Hans en Grietje' en het bijbehorende terras.   26 februari zondag HANS EN GRIETJE

Jurre, Roos, Jan en ik genieten van het zonnetje én een pannenkoek bij Hans en Grietje. In het restaurant kijken Jurre en Roos hun ogen uit. Aan de muur hangen echt héél veel heksjes. Sommigen bewegen en lachen hardop en anderen hebben rode lichtjes in hun ogen. Het plafond en de muren zijn versierd met reusachtige snoepslingers. Overal hangen spekjes, Engels drop en koekjes. Zelfs in de kroonluchters. We nemen plaats aan de grote middentafel bij de kachel om de menukaart te bekijken. Opeens klinkt er een vreemd geluid en gaat de grond (met onze stoelen en tafel erop!) heen en weer.

Jurre en Roos krijgen een rolberoerte en barsten van schrik bijna in tranen uit. 'Wie doet dat nou?' vraagt Jurre als hij bekomen is van de ergste schrik. Pas wanneer dit grapje nog een aantal keer heeft plaats gevonden, beginnen Roos en Jur de lol ervan in te zien. Het is niet eng, iemand drukt op een knopje!' roept Jurre. Nadat we eten en drinken hebben besteld, kijken Roos en Jurre in de keuken hoe de pannenkoeken in hele grote pannen op het vuur gemaakt worden.

We zitten net aan tafel als ik, via mijn moeder, een sms-je krijg van Stijn: 'Ik zit lekker in het pannenkoekenhuis en straks ga ik wandelen. Liefs Stijn'. Nou wat Stijn kan, kunnen wij ook!! Wel grappig dat we onafhankelijk van elkaar precies op hetzelfde moment in een pannenkoekenhuis zijn beland! Het bord van Jurre en Roos is in heksenstijl: de pannenkoek heeft een heksenneus, twee ogen en een mond.

Foto hieronder: Jurre en Roos spelen voor het "Hans-en-Grietje-kinderspeelhuisje".

Als onze buikjes vol zitten, spelen we nog even op het grasveld: op de trampoline, met de skelters en de fietsen, in de zandbak, met de voetbal, de hoepels en de skippybal, bij de dieren, in het Hans & Grietje huisje, de glijbaan. Net zo lang tot we moe zijn. 'Daag, tot de volgende keer', zwaaien Jurre en Roos naar de schapen en de geitjes en dan rijden we weer naar huis.

 

28 februari, dinsdag ZIEK, ZWAK EN MISSELIJK Afgelopen weekend is Roos wat ziekjes geweest:  niet willen eten, erg hangerig zijn, af en toe verhoging hebben. Maandag bij het ontbijt at ze gelukkig weer, zoals altijd, een boterham met chocopasta. Daarna gingen Roos en ik naar Debby, de logopediste. We oefenen met spelletjes voor het naar achteren brengen van de tong. Met een rietje vla en yoghurt opzuigen. En kleine papiertjes en watjes opzuigen aan een rietje en die dan een klein stukje verplaatsen. Kaakstabiliteit oefenen Debby en Roos als volgt: Roos probeert met haar lippen - dus zonder tanden- een rond chipje (Nibb it) vast te houden. Ze kruipt dan, als een hondje, met het chipje tussen haar lippen door een ballentent. Vervolgens mag ze de Nibb it opeten, een nieuwe uitzoeken én begint het spel opnieuw. Zo'n actief, lekker gek spelletje vindt Roos gelukkig leuk.

Thuis gaan we dit verder oefenen. We hebben weliswaar geen balletjes tent, maar dan kruipen we gewoon een rondje om de tafel. Voor het oefenen van de tongmobiliteit gebruikt Debby voor de variatie een ander chipje: een buggle. Debby houdt het chipje vast. Roos steekt het puntje van haar tong uit en probeert 'm in de Buggle te stoppen: de tong krijgt een hoedje op! Logopedie lijkt wel een snoepfestijn. Fijn dat Roos zich weer beter voelt. Helaas heeft ze haar ziek-zijn stokje doorgegeven aan Jurre. En niet zo'n beetje ook. Hij is compleet van de wereld. Gisteren heeft onze praatjesmaker maar liefst zes uur lang niets gezegd. Niet normaal toch? Jurre had meer weg van een zombie dan een peuter. 's Avonds word ik ook ziek. Ik voel me een slappe dweil en nadat ik mij een paar keer binnenstebuiten heb gekeerd op 't toilet, kruip ik om 19:00 uur onder mijn dekbed. Een paar uur later gaat Jan, inmiddels ook bibberend van de koorts, naar bed.  En een 'zieke man' betekent hier in huis ook écht een HELE zielige zieke man. Op dit moment heb ik dus geen drie kinderen, maar vier! En dat terwijl ik zelf ook nog niet in orde ben. Zucht...

Ik hoop dat het Stijn lukt om dit virusje te ontlopen!