Zwangerschap en geboorte van Stijn

Zwanger!

Ik ben supermisselijk en voel me al weken erg raar. Ik heb zelfs even gedacht dat ik een virus  of griepje had. Geschat wordt dat mijn zwangerschap al zeker 12 weken duurt. De verloskundige, die ik vandaag voor het eerst bezoek, vindt dat mijn baarmoeder veel hoger staat dan het geschatte aantal weken dat ik zwanger ben. Mijn baarmoeder staat op de hoogte van ruim 16 weken! 'Ojee, niet weer twee', schiet er door mijn hoofd. Oké als het zo is, dan is het zo. Vanuit praktisch oogpunt lijkt vier kinderen (van onder de 2 jaar!) mij niet zo handig. Neem nu alleen al mijn koekblik (Daihatsu Cuore). Die is precies geschikt om drie kinderen (autostoeltjes) te vervoeren naar het kinderdagverblijf. Vier stoeltjes zullen niet passen.

Op 7 juli moet ik naar het ziekenhuis voor een echo om te kijken of het inderdaad weer om een tweeling gaat. De echografiste bekijkt mijn baarmoeder goed: van links naar rechts, van onder naar boven. Er zit één vruchtje! De echo geeft mij meteen weer het gevoel van euforie wat ik nog herken van de echo's tijdens de vorige zwangerschap. Een ieniemienie-mensje met alles erop en eraan. Prachtig om te zien.

14e week  Tijdens mijn eerste zwangerschap heb ik erg veel last van mijn bekken gehad. Op een gegeven moment zelfs zo erg dat ik een rolstoel (en krukken) thuis gehad heb. Nu ik weer zwanger ben, is dat mijn grootste angst. Vooral omdat Jurre nog niet loopt. Maar ook Roos, die wel al loopt, til ik meerdere keren per dag op. Wat je veel hoort/leest is dat wanneer je de eerste keer last hebt gehad van je bekken, je een volgende zwangerschap weer op de nominatie staat. Je banden en de hele boel is al eens opgerekt geweest, dus bij de eerste druppeltjes hormoon die je lichaam produceert, gaat het meteen naar je zwakke punt.

15e week  Uk is nog niet eens levensvatbaar, maar heeft van Irene wel al een cadeautje gehad. Zie hier: meneer giraffe. Wanneer je zijn nek helemaal uittrekt dan klinkt er een muziekje. Net zo lang tot zijn nek weer kort is!  Mijn omvang neemt gestaag toe. Officieel kom je in de eerste 16 weken bijna geen extra kilo's aan. Nou, dat geldt niet voor mij. Er zit al 12 kilo bij. Zo hard ging het de vorige zwangerschap ook. Ik had de ijdele hoop dat dit kwam doordat het een tweelingzwangerschap was. Helaas, de kilo's vliegen er deze zwangerschap in hetzelfde tempo bij.

Misselijk, misselijk, misselijk. Volgens iedereen is het na de eerste drie maanden wel over. Nou bij mij dus niet! Gelukkig heb ik van de huisarts Emesafene (tegen extreme misselijkheid bij zwangerschap & na bestraling) gekregen en dat werkt super. De misselijkheid is helemaal weg. Het heeft alleen wel weer een ander nadeel en dat is dat ik er vreselijk duf, suf en moe van ben.

17e week  Jeetje, een stralend humeur wissel ik moeiteloos af met sombere buien van onzekerheid. Het lijkt wel een achtbaan aan gevoel. Het ene moment ben ik vrolijk, ontspannen, dan weer ongerust of gestresst. Ik voel me energiek en scherp, maar een paar uur later weer moe en vergeetachtig. En dat allemaal op één dag! Wat helpt om hiermee om te kunnen gaan is: er hartelijk om lachen.

19e week  De vorige maxicosi's (foto links) zijn al lang verkocht. Nu moest er dus weer een nieuwe komen (zie hieronder). Weer een met een voetenzak want het wordt weer een winterbaby!

Ik voel 'm sinds kort goed bewegen! Veel duidelijker en krachtiger dan ik Jurre & Roos heb gevoeld. Waarschijnlijk lagen zij al snel klem en konden ze daardoor geen acrobatische kunsten meer uithalen. Ook had Roos een voorliggende placenta en dat dempt de (voelbare) bewegingen natuurlijk ook. 23e week  Vier dagen per week werken, veel geregel rondom Jurre & Roos, zwanger zijn en veel last hebben van je bekken is nou niet wat je noemt een fijne ervaring. Vooral mijn bekken en mijn rug worden zwaar belast.

27e week  Gemiddeld kom je, volgens de zwangerschapsboekjes, zo'n twaalf kilo aan: vier kilo voor de baby, het vruchtwater en de placenta, dan nog eens vier kilo voor je borsten, een liter extra bloed en klieren en tot slot ook nog eens vier kilo vocht en vet. Inmiddels zit ik op 21 extra kilo's. Als gevolg hiervan heb ik een 'stroomstoring' in mijn motoriek. Uiteindelijk zal ik wel weer op 28 kilo blijven steken. Achtentwintig kilo die ik dagelijks extra met mij mee tors.

Ja, ik hoef niet uit te leggen dat hierdoor mijn zwaartepunt van mijn lichaam ook verandert. Ik verlies veelvuldig  mijn evenwicht, heb ruzie met de deuren van de douchecabine en ik stoot me tegen kastjes omdat ik verkeerd inschat hoe breed ik wel niet ben!

30e week  Voor de laatste keer bij de verloskundige op controle. In overleg met de gynaecoloog die de bevalling van Jurre en Roos heeft gedaan, is besloten om toch een medische indicatie uit te schrijven en om in het ziekenhuis te bevallen. Eigenlijk vind ik dat ook wel een 'veilige' gedachte, want de vorige keer hebben we gezien wat er allemaal mis kan gaan.

32e week  Voor het eerst een controle bij de gynaecoloog in het ziekenhuis. Het gaat er een stuk 'zakelijker' aan toe dan bij de verloskundige. Alleen de medische kant wordt bekeken. Mijn bloeddruk is nog steeds keurig laag: 90/60. Ook krijg ik weer een echo! 'Uk' is nu zo'n 2200 gram. De kast & het ledikantje zijn in elkaar gezet en de kleertjes gewassen! Het kamertje begint nu tenminste een beetje op een babykamertje lijken (in plaats van een rommel- en strijkkamer)...

33e week  Ik merk dat ik bij deze tweede zwangerschap minder stil sta bij de dingen. Misschien omdat verwondering plaats heeft gemaakt voor herkenning? Maar ik denk vooral doordat ik best druk bezig ben met Jurre & Roos. Afgelopen week zijn Jurre & Roos beide ziek geweest. Met bedjes vol kots, tientallen wasjes en zieke kindjes heb ik wel wat anders aan mijn hoofd dan 'genieten van m'n zwangerschap'.

34e week  Jurre en Roos vinden het baby kamertje steeds interessanter worden. 'Baby' zegt Jurre heel mooi, terwijl hij met zijn vingertje het bed en het mobiel-met-de-knuffeltjes aanwijst.

Hé, hé mijn ziekenhuistasje staat al ingepakt. Je weet maar nooit. En om in allerijl nog te moeten bedenken wat je allemaal mee wilt nemen, dat zie ik ook niet zo zitten. Klaar is klaar toch?

35e week   Het is bijna half december en ik heb weer een afspraak bij de gyn. Ik zit alweer op 28 kilo!! (Het eindresultaat bij de zwangerschap van Jurre & Roos was ook 28 kilo). Jeeminee, wat een gewicht he? Tijdens de controle blijkt dat het kindje al wat ingedaald zit in het bekken: bibi (= beweegbaar in bekkeningang). Voordeel is dat ik iets meer lucht heb en makkelijker lijk te kunnen ademen omdat het kind minder hoog zit. Maar het heeft ook een nadeel. Het lijkt wel alsof ik met een kokosnoot tussen mijn benen loop. Heel raar, alsof 'de bodem' eruit hangt. En het indalen gaat gepaard met scherpe indalingsweeën. Uk weegt nu al ruim 3000 gram (Dat is al zwaarder dan toen Roos [2790 gram] en Jurre [2600 gram] geboren werden na 37 weken en 3 dagen).

36e week  Ik begin het behoorlijk zat te worden. Hartstikke leuk hoor dat we een derde kindje krijgen, maar ik ben al die rot kwaaltjes meer dan zat. Deze laatste maanden boer ik mijn eten steeds op, gaat mijn neus dicht zitten als ik slaap, lig ik in mijn bed te woelen van de rusteloze kriebelbenen, heb ik regelmatig kramp in mijn kuiten en moet ik 's nachts wel tien keer plassen. Fatsoenlijk slapen is er niet bij.

En het omdraaien van de ene zij naar de andere zij gaat ook niet bepaald soepel. Ik lijk wel een walrus. Maar goed rationeel gezien, zijn dit 'kwaaltjes'. Het vervelendst blijft natuurlijk mijn bekken.

Vooral het omdraaien in bed, het bukken en kruipen is een drama. Nou vraag je misschien af: welke hoogzwangere vrouw kruipt in godsnaam over de grond? Nou dat antwoord is simpel. Met Jurre en Roos moet je wel. Speelgoed ligt overal en na elke maaltijd zit ik op mijn knieën en handen de etensresten van de vloer te schrapen...

's Nachts kan ik niet slapen omdat ik weeën voel, waarschijnlijk voorweeën of indalingsweeën. Laatst had ik ze ook op 's middags. En elke keer denk ik: 'GEBEURT ER AL WAT?....'. Maar nee, er gebeurt niets. En dus sleep ik mij weer als een gehandicapte potvis van het kastje naar de muur, naar de wasmachine, de droger of naar de supermarkt.  *zucht*

37e week  Afgelopen week contact gehad met de huisarts, de fysiotherapeut en de gynaecoloog. Opeens had ik erg veel last van een afgeknelde zenuw in mijn linkerbil, die een gemene stekende pijn geeft bij allerlei bewegingen. Het blijkt zwangerschapsischias te zijn. Alleen paracetamol is geoorloofd bij de pijnbestrijding (6x per dag). Andere vormen van pijnbestrijding bestaan wel, maar op dit moment durft de gyn. het niet aan. Wel in week 40. Dus er zit niets anders op dan 't nog even af te wachten.

Vandaag (27 december) weer naar het ziekenhuis geweest. De gynaecoloog vertelde dat hij het gewicht schat op zo'n 8 pond. Ik schrok me een hoedje want ik moet 'm er nog wel uit zien te krijgen! Maandag 3 januari moet ik weer naar de gynaecoloog en Jan & ik moeten alvast nadenken hoe we staan ten opzichte van 'inleiden'. Spannend!! Het komt nu ineens wel erg dichtbij.

38e week  Ondertussen ben ik vooral benieuwd naar hoe ie eruit zal zien. Zal het weer een 'blauwoogje worden met licht haar' (lijkend op Jurre & Roos) of zal het dit keer toch een donkere versie zijn? Ach, het zal nog wel 6 maanden duren voordat ik dat met zekerheid kan zeggen. Roos had in het begin ook donker haar. En blauwe ogen kunnen in de eerste maanden een andere (definitieve) kleur krijgen. Stijn heeft een kast vol kleertjes. Veel nog bruikbaar van Roos & Jurre, maar inmiddels zijn er ook nieuwe ribbroekjes en truitjes bij gekocht.

3 januari 2005 Met de uitgerekende datum in zich wordt mijn lichaam in opperste staat van paraatheid gebracht. Ik ben er klaar voor! Er zijn vrouwen die zich heerlijk voelen tijdens hun zwangerschap. Voor wie een zwangerschap niet lang genoeg kan duren. Nou dat geldt niet voor mij. Ik sta op knappen.

Jurre & Roos maken zich klaar voor hun waarschijnlijk laatste nacht zonder broertje in eigen bed. Omdat Jan & ik ons al woensdag heeeel vroeg in het ziekenhuis moeten melden, logeren Jurre en Roos dinsdagavond bij opa en oma in Hilversum.

5 januari 2005 Jan & ik melden ons om 7:00 uur in het ziekenhuis. Daar blijkt dat ze ons in de agenda gezet hebben voor 8 uur. Even wachten dus...

Om 9:30 uur worden mijn vliezen doorgeprikt door de verloskundige. Zij vertelt dat ik krap 1 cm ontsluiting heb en dat het kind nog heel erg hoog ligt... Vervelend (pijnlijk) voor mij omdat er vaginaal een draad moet worden ingebracht, die op het hoofd van baby wordt geprikt. Zo kunnen ze, tijdens de bevalling, zijn hartslag registreren (bovenste lijn op de monitor). Op mijn been komt een plakker voor de weeënregistratie (onderste lijn op de monitor) en dan ben ik er klaar voor!

Om 10:00 uur krijg ik een infuus in mijn hand met daarin een weeënopwekkend middel (de pomp wordt op 4 gezet). Om 10:30 uur voel ik niets en wordt het infuus verhoogd naar 6. Om 11:00 uur voel ik wel iets, maar nog niet veel. Ik hoef in ieder geval nog niet te puffen bij een wee en dus wordt de pomp verhoogd naar 8. Dan inderdaad, na een keer of drie, realiseer ik me dat ik écht een wee voel. Hoera, een wee! Als mijn buik, mijn gammele bekken en alle snoeren waaraan ik vast lig het hadden toegelaten, had ik spontaan een rondedansje op het bed gedaan.

Bij de controle om 12:30 uur blijkt dat ik 'slechts 2 cm' ontsluiting heb én dat ie nog heel erg hoog ligt. Mijn infuus met weeënopwekkers wordt op 10 gezet. De weeën worden nu veel sterker. Ze komen met gemene steken in mijn buik en om ongeveer 14:00 uur begin ik moeite te krijgen met het vinden van een goede houding.

Veel kanten kan ik niet op, want met het doorprikken van de vliezen is er (bij mij inwendig) een naaldje op het hoofd van de baby gezet om zijn hartslag in de gaten te houden. Ook zit ik (via mijn hand) vast aan een infuus én via mijn been loopt een snoer die de weeën registreert. Kortom, ik heb er al heel snel gruwelijk genoeg van. Wat natuurlijk ook niet echt een goede houding is, ha ha)

Om 16:00 uur word ik weer getoucheerd en heb ik 5 cm ontsluiting. Omdat de verloskundige er is, maak ik gelijk gebruik van de gelegenheid om me te laten afkoppelen van het infuus en de monitor. Zodat ik even snel kon plassen. Eenmaal terug in bed krijg ik weeën met persdrang!! Op dat moment heb ik geen pijn, ik bén pijn. Ik schrik ervan. Persdrang met 5 centimeter?? Ik probeer de weeën weg te zuchten op alle mogelijke manieren, maar ze gaan echt niet weg zonder dat ik stiekem een heel groot beetje mee pers.

In paniek laat ik Jan de 'rode knop' indrukken en een verpleegkundige komt. Zij is echter niet bevoegd om de bevalling te doen. Ze mag niet toucheren en ik kan dus ook niet de pershouding aannemen (met opgetrokken benen). De verpleegkundige belt 2x naar de verloskundige en het lijkt eeuwen te duren voordat ze EINDELIJK verschijnt. Zij constateert dat ik inderdaad mag gaan persen. Ik ben dus opeens van 5 naar 10 centimeter ontsluiting gegaan!!

Hmmm juist, persen, daar zeg je wat. Ik besluit me nergens meer voor te generen en te 'poepen', in de hoop dat 'die skippybal' dan ook wel de goeie kant uit zal gaan. Dat is verstandig. Mijn lijf neemt het weer over, en dat gaat dan eigenlijk heel prima. Bij de eerste keer persen wordt het hoofdje al geboren én bij de tweede keer persen verschijnt hij helemaal.

Ik krijg een klein vochtig schreeuwend jongetje op mijn buik gelegd: Stijn Hidde. Geboren om 16:57 uur. Ik ben een prachtig (nou ja, hij lijkt nog enigszins op een Neanderthaler), lief en grappig zoontje, en ingescheurde linkerschaamlip rijker. Heeft hij de hele tijd in mijn buik gezeten? Een kind op de wereld zetten, blijft iets onbegrijpelijks. Na twintig minuten komt de placenta gelukkig ook. En daarna word ik gehecht. Stijn wordt gecontroleerd en alles lijkt goed (Apgar score 9/10). Dan wordt hij in een plastic bakje (open wiegje) gelegd.

Om 19:00 uur gaan de verpleegkundigen toch twijfelen en wordt de kinderarts opgeroepen. De kinderarts twijfelt ook: zijn temperatuur zakt steeds terug naar 36,1, hij is erg rood én hij 'knort'. Dat 'knorren' vinden Jan en ik eigenlijk een heel lief geluidje. Tot de kinderarts vertelt dat het staat voor 'zich niet lekker/prettig voelen'. Pasgeborenen doen het wel vaker, maar dan moet het toch wel over zijn na een half uurtje.

Stijn is al 2 uur aan het knorren. De kinderarts overlegt met een andere arts omdat met name de combinatie van deze drie dingen (knorren, rood en te lage temp) kan duiden op een neonatale infectie. Men besluit Stijn op te nemen op de kinderafdeling. Daar gaat hij de couveuse in. Bloed van Stijn wordt op een kweekje gezet en over vier dagen zal duidelijk zijn of hij inderdaad een infectie heeft. Voor de zekerheid is gestart met antibiotica via een infuus (daarom heeft hij een spalkje om zijn hand). Voorlopig moet hij dus nog in het ziekenhuis blijven. Ook wordt zijn zuurstofgehalte, hartslag en temperatuur in de gaten gehouden.

Het is, om 21:00 uur, wel even slikken om hem zo te zien liggen!! Zelf moet ik ook nog een nachtje in het ziekenhuis blijven, Roos en Jurre logeren nog steeds in Hilversum. Dus alleen Jan slaapt thuis. Zucht... allemaal opgedeeld, niet echt ideaal!

Hoewel Stijn nog even moet 'uitdeuken' voordat hij zijn eigen gezichtje krijgt, heeft hij veel weg van Roos!!

Roos (18-12-2002)	Stijn (5-1-2004)

Jurre (18-12-2002)  Hier links een foto van Jurre toen hij nog geen uurtje oud was. Stijn lijkt meer op Roos toch?

Roos	Stijn

Lees verder (knop linksboven op deze pagina) bij 'Wel en wee van de Wintertjes'.