Jurre, Roos & Stijn   juni 2007 

8 juni, vrijdag AFKOELEN Roos zit vandaag op school, maar Jurre heeft een dagje vrij. Het is erg warm en dus geeft ik Jur en Stijn een bak met water om mee te kliederen. Het duurt niet lang of ze zitten er allebei in.  Vooral Stijn is dol op 'zwemmen'. Hij kan geen water zien zonder er helemaal in te willen. Dan trekt hij z'n kleren en luier uit en stapt zo het water in. Tenminste... als ik geluk heb. Want wanneer Stijn een dag heeft met NUL geduld of wanneer hij toevallig een beetje 'moeilijke kleding' aan heeft, dan komt het nogal eens voor dat hij het uitkleden overslaat en gewoon met kleren aan te water gaat!

DOE JE LICHTEN AAN,  IDIOOT Jurre heeft er een handje van om op een totaal verkeerd moment een zin te reproduceren die hij ooit ergens anders gehoord heeft... Zo ook vanavond. Het is afschuwelijk benauwd en het vooruitzicht om eerst boodschappen te moeten doen en nog te moeten koken is niet erg aanlokkelijk. En dus bestellen we een paar lekkere pizza's.  Een kwartiertje later gaat de bel. Een lange puberjongen staat met zijn brommer voor deur. Ik betaal en bedank de jongen vriendelijk. Dan zegt Jurre luid: 'Dag lief schatje van me. Tot de volgende keer. Poepie van me' en hij zwaait de jongen gedag. Oeps, denk ik en met een rood hoofd zwaai ik de jongen uit.  Even later sta ik de vaatwasser uit te ruimen. Jurre rent recht op me af en schreeuwt: 'Doe je lichten aan, idioot'. Dit laatste citaat kan ik plaatsen. Het is een zin uit de film 'Cars'. Maar het eerste is mij een raadsel. Of misschien moet ik de herkomst niet te ver zoeken en is het dichterbij? Ben ik het zelf misschien? Nee toch!???!!!!

9 juni, zaterdag TENTJES BOUWEN Het is hééél benauwd. Hoewel ze nog niet zijn aangekleed en nog niet hebben ontbeten, zitten Jurre, Roos en Stijn 's ochtends vroeg al in de tuin. Ze zijn druk met handdoeken, knijpers en tuinstoelkussens in de weer.  Er moet een TENT gebouwd worden. Vervolgens wordt er in de tent uitgerust. Want van tentenbouwen word je moe. En pas daarna - als de tent naar ieders tevredenheid is - moet er in de tent ontbeten worden. Gezellig. Zelfs Boemel, die de hele nacht aan de boemel geweest is, komt even kijken (zie foto hieronder) hoe de hut eruit ziet en wat er toch allemaal in zijn tuin gebeurt.

ERGOTHERAPIE Begin dit jaar zijn Jurre en Roos gestopt met de sensomotorische intergratie therapie. Nu is gebleken dat het toch beter is om de draad weer op te pakken en door te gaan met sensorische integratie.  Sinds een paar maanden staan ze (weer) op de wachtlijst bij de kinderergotherapeut. Van de week kreeg ik bericht dat ze met ingang van 15 juni elke vrijdag terecht kunnen!

 

15 juni, vrijdag ERGOTHERAPIE Roos heeft onderregistratie. De eerste, vitale prikkel, komt niet goed binnen of wordt geremd. Daardoor wordt de hersenschors niet voorbereid op de herkenningsprikkel en komt de informatie niet, te laat of te vaag binnen. Dit heet ‘ondergevoeligheid’ of ‘onderregistratie’.  De onderregistratie in haar mond(gebied) zorgt voor haar spraakstoornis. De ondergevoeligheid is niet alleen beperkt tot haar mond. Soms valt een beker (of een boek) zomaar uit haar handen. Niet omdat ze vergeet dat ze iets in haar handen heeft, maar omdat ze niet goed voelt hoe 'stevig' ze het vast moet houden. Bewegingsspelletjes vindt Roos geweldig, maar ze wordt vrij snel moe en ze struikelt regelmatig omdat ze haar lichaam (haar evenwicht, haar spieren en gewrichten) niet zo goed aanvoelt. Aan de mondmotoriek wordt op school veel gedaan. En met ergotherapie proberen we te werken aan de onderregistratie van de rest van haar lijf.

Jurre heeft het tegenovergestelde! Het beschermende systeem van het zenuwstelsel overheerst. Zodra het zenuwstelsel een prikkel registreert, sluit het zich af voor volgende prikkels (herkenningsprikkels) die het mogelijk maken de prikkels te begrijpen. Jurre is dus overgevoelig. Sinds vandaag gaan Jurre en Roos de komende weken weer naar ergotherapie. Ze hebben er zin in. En als Gretta het schommelpaard te voorschijn haalt, zijn ze niet meer te stuiten. Het paard bestaat uit een holle lange buis die, als een schommel, aan het plafond hangt. In de buis leggen Jurre en Roos pittenzakken en knuffeldieren. Om de beurt mogen ze schommelen. Als je hard schommelt, dan vallen de knuffels en pittenzakken aan de voor- en achterkant uit de buis. Het paard poept en spuugt! Jurre en Roos hebben de grootste lol. (En Stijn maakt veel kabaal omdat hij niet snapt waarom hij nooit aan de beurt is bij dit leuke spelletje... zucht) Daarna bouwt Jurre een knikkerbaan van blokken. Roos gaat aan de slag met klodders scheerschuim. Van Gretta krijgt ze de opdracht de tafel wit te maken. Net zolang tot er geen tafel meer te zien is. Daarna moet Roos poppetjes in het schuim tekenen. Na afloop zit het scheerschuim tot aan haar ellebogen.  Met sensorische-integratietherapie wil de ergotherapeute verandering brengen in de manier waarop het zenuwstelsel omgaat met prikkels, zodat Jurre en Roos beter gaan reageren op de prikkels uit hun eigen lichaam en/of uit de omgeving. Ook stelt Gretta voor om Jurre nogmaals te gaan borstelen (borsteltherapie) in de hoop dat het protectieve systeem afneemt. En dus heb ik de borsteltjes -waar chirurgen hun handen mee reinigen- maar weer te voorschijn gehaald.

 

19 juni, dinsdag EEN BEETJE ANDERS??? Jurre krijgt van sommige mensen regelmatig het predikaat: ‘watje’, ‘overgevoelig type’, 'angstig', 'snel overstuur' of als ‘niet van deze tijd’, maar eigenlijk is hij alleen maar geboren met een sterk ontwikkeld zenuwstelsel. Als kleine dreumes raakte hij volledig in paniek bij het horen van de buurman die aan het boren was. Peuter Jur had, zoals zoveel jongens, een zwak voor vrachtwagens, tractors, vuilnisauto's en brommertjes en motoren. Maar o wee als een dergelijk voertuig te dicht in zijn buurt kwam. Veel te overweldigend en daar was Jurre niet tegen bestand.  Ook heeft het lang geduurd voordat Jurre met blote voeten op zand of gras durfde te lopen. Jurre heeft liever een één op één gesprek en houdt er absoluut niet van om plotseling midden in de aandacht te staan. Van veranderingen is hij al helemaal niet gediend. En tot op de dag van vandaag is het knippen van teennagels voor Jurre een ware nachtmerrie. 'Overgevoelig' of 'hoogsensitief' is een eigenschap waarmee je geboren wordt. Het zit in de genen. Net zoals een grote neus of rood haar. En zo bijzonder is het niet. Alleen al in mijn klas (24 leerlingen, groep 3) zitten maar liefst drie hoogsensitieve kinderen. Geschat wordt dat 1 op de 5 mensen hoogsensitief is. Wanneer je dergelijke getallen bekijkt is 'hoogsensitief zijn' redelijk normaal. De evolutiebiologie laat zien dat het zelfs van levensbelang is. Het feit dat er zowel dieren mét extra ontwikkeld zenuwstelsel als soortgenootjes zonder extra ontwikkeld zenuwstelsel binnen een groep vertegenwoordigd zijn, geeft de groep juist een grotere overlevingskans. De een kan niet zonder de ander. Bij vrijwel alle diersoorten tref je een verschil aan tussen sensitievere exemplaren en minder sensitieve (zelfs bij fruitvliegjes!). Hoe sensitiever, hoe voorzichtiger ze zijn. De sensitievere dieren merken subtiele verschillen eerder op, gaan minder snel tot handelen over en blijven wat meer 'op honk'.

Zo zijn er herten die meteen naar het open veld rennen om te grazen, maar er zijn ook herten die eerst aan de rand blijven staan om zeker te zijn dat er geen roofdieren in de buurt zijn. De eerste soort gaat dood als er inderdaad roofdieren zitten. De tweede soort gaat dood als ze te lang wachten met eten. Dat de kudde uit beide soorten bestaat, garandeert hun voortbestaan. Hoogsensitieve kinderen zijn dus gebaat bij de omgang met minder sensitieve kinderen en andersom. Steeds draait het daarbij om het verwerven, het vergroten en het behouden van de eigenwaarde van iedereen, maar vooral van de hoogsensitieve kinderen omdat juist zij -wat eigenwaarde betreft- nogal kwetsbaar zijn. Kinderen met een sterk ontwikkeld zenuwstelsel vragen zich voortdurend af waarom er iets gebeurd en wat de verbanden zijn. Jurre kan ons erg verrassen met bijzondere opmerkingen, omdat hij reageert op dingen die een ander ontgaat. En aan de andere kant is Jur overdreven snel van slag. Maar dat wil nog niet zeggen dat hij sociaal-emotioneel gezien achterloopt (vergeleken met zijn leeftijdsgenootjes). Bij overprikkeling ziet het er alleen zo uit!! Een hoogsensitief kind is slechts wat 'anders dan de meeste kinderen'. Daar zal niet iedereen begrip voor hebben en daar zal niet iedereen rekening mee willen houden. Dat hoeft ook niet. Maar het is wél heel belangrijk dat Jurre het zélf accepteert. En daar kan hij maar beter zo vroeg mogelijk mee beginnen (mét steun van ons).

 

22 juni, vrijdag 'Ik wil ook op schoot', piept Roos wanneer ze merkt dat Stijn bij oma op schoot een boekje zit te lezen.  Als Stijn klaar is met lezen, ziet Roos haar kans schoon. Ze duwt oma een ander boekje in haar handen en kruipt snel bij haar op schoot. 'Ziezo', denkt Roos tevreden 'Opgestaan is plaats vergaan...'

  

26 juni, dinsdag EEN KAT MET KAPSONES Buiten regent het pijpenstelen. Het is pas 10 uur 's ochtends maar Stijn zit er al helemaal door heen. Hij pakt zijn friemel(doek) en speen, schuift het mandje van Boemel naar het midden van de kamer zodat hij iets dichter bij mij in de buurt is. Dan pakt hij een kussen van de bank, een handdoek uit de wasmand en... installeert zichzelf in het poezenmandje. Ruim een half uur ligt hij prinsheerlijk te friemelen met z'n doek. Ja, het leven is fijn.

Boemel zoekt een schuilplaats voor de honderdste regenbui en vlucht naar binnen. Nieuwsgierig loopt hij op z'n poezenmand af: Wie is er zo brutaal om in mijn mandje te gaan liggen? Stijn besluit ter plekke dat hij 'samen wil delen'. Hij tikt op het mandje en roept: 'Kom maar Boemie'. Maar Boemel denkt: 'Ja doei, met jou erin, zit mijn mandje meer dan vol. Ik zoek wel een ander plekje.' Boemel loopt wel even naar Stijn om een aai over zijn bol te halen, maar vervolgens loopt hij Stijn met opgeheven hoofd en staart voorbij.

 

28 juni, donderdag WIEBELKUSSEN In het oudergesprek op school kwam naar voren dat Roos het erg lastig vindt om op haar stoel te zitten. Dit is niet bepaald 'een nieuwtje' aangezien Roos thuis dikwijls Juffrouw Wiebel genoemd wordt. Omdat Roos in haar prikkelverwerking wat ondergevoelig is, zoekt ze extra prikkels op en dus is ze ook erg beweeglijk op haar stoel. Ze beweegt met haar hoofd of bovenlijf heen en weer of hangt zo'n beetje onderste boven op haar stoel. Dat dit niet erg handig is tijdens bijvoorbeeld een kringgesprek lijkt me duidelijk. Er gaat teveel van haar aandacht naar 'het bewegen' en te weinig naar wat de juf te zeggen heeft.  In overleg met de ergotherapeute probeerde we een "wiebelkussen". Na een korte proefperiode met het leenexemplaar van de therapeute heb ik nu zelf zo'n kussen aangeschaft. Het is een grappig blauw ding: een soort scheetkussen met nopjes waar je vanaf dreigt te vallen als je te veel naar één kant gaat zitten. Eigenlijk moet (!!!) Roos nu wel de hele tijd zachtjes heen en weer bewegen om te blijven zitten. Het werkt erg goed.

 

29 juni, vrijdag POPPENMOEDERTJES EN VOETBALHELDEN