Jurre, Roos & Stijn    maart 2006 

1 maart, woensdag WINTER(S)VIRUS Schreef ik gistermiddag, op 28 februari, nog hoopvol én optimistisch: 'Ik hoop dat het Stijn lukt om dit virusje te ontlopen!'.   Inmiddels heeft de realiteit aangetoond dat 't hier om ijdele hoop ging.

Het virus dat hier rond doolt is venijnig en blijkbaar zeer besmettelijk. Groot of klein, iedereen in huize Winters is de pineut. De koorts van Stijn neemt met het uur toe evenals de roodheid van z'n konen. Normaal gesproken laat Stijn flink van zich horen. Dat varieert van gezellig brabbelen en kletsen op momenten dat hij 't naar zijn zin heeft tot luid gemopper wanneer 'm iets niet bevalt. En nu? Nu is hij stil. Ongezond stil. Zijn oogjes kijken waterig en lodderig in het niets. Bewegen doet hij nauwelijks, hij is letterlijk getransformeerd tot "hangjongere". Ik mag toch hopen dat Huize Winters het deze maand wat betreft gemene virussen, ondanks 't gezegde 'Maart roert zijn staart', gehad heeft! Foto hiernaast: Twee zielige hoopjes mens in bed. Grote zieke man met kleine zieke man.

 

2 maart, donderdag    SNEEUWPRET

'Ik zou maar wegrennen oma. Wij gooien met sneeuwballen!'

 

3 maart, vrijdag        PINDASAUS Jan ligt nog steeds ziek en zielig op de bank of in bed. Met Jurre, Roos en Stijn ga ik de tuin in om een sneeuwpop te maken. Stijn parkeer ik op de slee, zodat ik mijn handen vrij heb. Hij vermaakt zich met wat lege potten en emmers.

Gisteren heeft Jurre zich lekker uitgeleefd in de sneeuw. Vandaag niet. Hij voelt zich zichtbaar ziek. Als een aan de grond vastgevroren ijspegel staat hij aan de grond genageld. Binnen vijf minuten piept hij zielig: 'Ik wil weer naar binnen, naar papa toe', zegt hij. Tjonge jonge, ik ben langer bezig geweest om 'm aan te kleden zodat hij naar buiten kon dan dat hij daadwerkelijk buiten is geweest! Maar goed, als Jurre naar binnen wil dan mag hij naar binnen. Ik ontdoe hem van tig laagjes kleding, zodat hij bij zijn zieke papa kan gaan liggen.

Gelukkig is Roos wel in voor een beetje actie. We schuiven, rollen en scheppen een heleboel sneeuw. Met onze handen, warm opgeborgen in handschoenen, drukken we de sneeuw aan. Net zo lang tot de berg sneeuw de vorm aanneemt van een mooie sneeuwpop. Daarna maken we ook nog een kleintje, want anders is de grote zo alleen. Als beide poppen klaar zijn, versieren we de bomen en struiken in de tuin met groene en rode netjes. In de groene netjes zitten vetbollen en in de rode netjes pinda's. Met zoveel sneeuw kunnen de vogeltjes wel wat extra's gebruiken. 's Middags kijkt Jurre, vanuit het slaapkamerraam, in de tuin van de buurvrouw en zegt: 'Hé, de pindasaus van de buurvrouw is op, moet even nieuwe kopen!' Hoor ik het goed? 'Pindasaus van de buurvrouw?' Is Jurre soms aan het ijlen? Voor de zekerheid kijk ik uit het raam. Wie weet kan ik achterhalen wat hij bedoelt. 'Wij hebben ook pindasaus voor de vogels' kletst Jurre verder. Ahaaaaa!! Met 'pindasaus' bedoelt hij 'pindanetjes voor de vogels'. Jurre mag dan wel wat ziekjes zijn. Hier is geen sprake van een koortsdroom, want in de struiken van de buren hangen inderdaad lege rode netjes.

 

7 maart, dinsdag  WINTERPRET Hiernaast nog een mooi wit plaatje van afgelopen weekend. Zittend op een vuilniszak gleed ik met Roos & Jurre de heuvels af.  Stijn zit, met een sjaal, vastgebonden aan het sleetje. Jurre en Roos staan ernaast en schuifelen voorzichtig over de sneeuw.  Nu, een paar dagen later, is bijna alle sneeuw verdwenen. Hopelijk neemt het smeltwater meteen even alle ronddolende virusjes en andere ziekteverwekkers mee, want ik kan niet meer! Afgelopen dagen lig ik al rond 20:00 uur op bed: om elke (half?) uurtje slaap te pakken wat ik pakken kan.

Jan is gisteren naar de huisarts geweest! De thermometer gaf, na een week van koorts, nog steeds 39,9 aan. Hij was zo ziek en zielig dat hij niet zelf achter het stuur kon zitten en dus werd hij door mijn vader naar de dokter gereden. 'Een zware bronchitis', zei de huisarts en hij stuurde Jan weer naar bed met een antibioticakuur. We zijn nu ruim 24 uur verder en het gaat inderdaad e-i-n-d-e-l-i-j-k iets beter. Omdat hij de longen uit z'n lijf hoest, logeert hij op zolder. Niet echt gezellig, maar drie nachtspookjes is meer dan genoeg.

 

8 maart, woensdag VERNIETIGENDE KRACHT VAN COLA Mijn laptop is overleden! Hoe dat is gebeurd? Hmm... met het schaamrood op de kaken geef ik toe dat dit mijn eigen schuld is: ik heb niet goed opgelet.  Het begint heel onschuldig. Ik drink een glas cola terwijl ik, met Stijn op schoot, zit te internetten. Stijn grijpt naar mijn Dellmuis. Dat doet hij wel vaker en neem ik hem ook niet kwalijk. Er zit namelijk een heel erg mooi rood lichtje in.

Terwijl hij mijn muis weggrist, trekt hij het muissnoer met zich mee. En het draadje trekt het glas cola mee. Het glas valt om. Ik reageer te laat en zie nog net hoe alle cola, tussen de toetsen door, het moederbord instroomt. "Ping", protesteert Toshiba en weg is ie: naar de laptophemel. Er is geen leven meer in te krijgen. Ben ik even blij dat alle data, foto's etc veilig op zolder op een aparte server staan en dat er elke nacht een back-up gemaakt wordt. Even later loop ik door de winkel om een Toshiba-opvolger uit te zoeken. Dit keer met draadloze muis. Want dit muissnoer ongeval gebeurt mij geen tweede keer. En voor de zekerheid zal ik voortaan mijn glaasje cola elders neerzetten. PS: Mijn schuldgevoel heeft inmiddels plaats gemaakt voor een blij gevoel. Ha, ha, deze nieuwe is toch écht veel mooier dan de oude: wat een beeld én wat een geluid (dat 't geld gekost heeft, 'vergeet' ik voor het gemak maar even...)

 

9 maart, donderdag

VITAMINE C Het lijkt wel kinderarbeid. Maar echt, Roos en Jurre doen het graag: sinaasappelen persen. Hoe meer, hoe beter. Eerst klimt de een op 't houten trappetje om twee halve sinaasappels te persen. En dan is de ander aan de beurt. De afgelopen weken persen Roos en Jurre zich een breuk. De groene netjes persballetjes zijn niet aan te slepen. Ik wil namelijk dat iedereen beter wordt én vooral ook beter blijft!!

 

11 maart, zaterdag De perssinaasappeltjes (en de antibiotica...) hebben hun werk gedaan: Jan is weer beter. In de ochtend gaan we naar De Herberg in Oud-Loosdrecht: een boerderij met speeltuin. Er is géén kip. Alleen wij! Niet zo vreemd wat het is erg guur weer.  Boer Goos komt uit zijn huis, op ons afgelopen, en vertelt dat er vannacht drie geitjes en een paar lammetjes geboren zijn. Hij nodigt ons uit om te komen kijken. Door de koeienstal lopen we achter de boer aan om de pasgeborenen te bekijken. "Mmmwwoeeee", loeit een koe. 'Béééh, doet hij', zegt Jurre. Hij imiteert de koe maar het heeft meer weg van een blatend schaap. Boer Goos moet om hem lachen, kijkt naar de koe en antwoordt tegen Jurre: 'Nou da's dan wel een erg groot schaap'.

Het veehouderijbedrijf van boer Goos is een familiebedrijf dat op deze locatie sinds 1920 aan de Oud Loosdrechtsedijk is gevestigd. Sinds '99 wordt er ook boerderij ijs (50 smaken!) gemaakt. Roos wil alle dieren aaien en Jurre bekijkt ze liever van een afstandje.

'Kijk,' zegt de boer bij de pasgeboren geitjes in de stal. 'Nog geen paar uur oud zijn ze. En toch kunnen ze al op hun benen staan. Dat doen wij ze niet na, knap he!' 'Ojeeminee da's inderdaad erg knap', zie ik Stijn denken. 'Ik ben al ruim een jaar en kan inderdaad (nog) niet op mijn beentjes staan...'

Vanmorgen ben ik inderdaad iets te optimistisch geweest wat betreft 't weer. Het is echt hééél erg koud! We vluchten de auto in en rijden naar Hilversum om bij opa en oma te lunchen. Daar is het tenminste lekker warm. Over een tijdje gaan we vast nog een keer langs bij boer Goos. Om een ijsje te eten, te springen op de trampoline, een rondje te rijden op de oldtimertractor en misschien spelen we wel een partijtje boerengolf!

 

	12 maart, zondag KABOUTERBOS Vandaag is het gelukkig een stuk minder guur vergeleken met gisterochtend! Het zonnetje schijnt en het is bijna windstil. In de kaboutertuin is een klimtoren met kabelbaantje. Jurre en Roos maken voor 't eerst kennis met "een touw aan een katrol" en ik help ze om van de ene kant naar de andere kant te komen. Roos speelt met Stijn boter, kaas en eieren in een paddestoelhuisje. Jurre heeft een schep en een kiepauto gevonden: hij laadt de kiepbak vol met zand.

In de schuur bekijken we de kippen en de enorme Franse Hangoorkonijnen. Het zijn reuzen van wel vijf kilo. Jan vindt ze geweldig en wil er zelf ook wel een (of twee?) thuis. Ik vind het best als hij eerst een mooi groot houten buitenhok in de tuin maakt. Als we even later binnen zitten, bij het vuurtje van de open haard en het vlammetje van een kaars, bestellen we iets te drinken en te eten. Jurre, Roos en Stijn kijken hun ogen uit in het pannenkoekenhuis. Als we aan tafel zitten rijdt er hoog boven ons hoofd een kaboutertreintje voorbij.

Stijn speelt met kleurpotloden en een kabouterkleurplaat, terwijl Jurre en Roos het ene na het andere spelletje (Mens erger je niet, Plop Kabouterspel, Kat en muis, Sprookjeskwartet) uit de kast halen...

 

17 maart, vrijdag

EEN CIRCUS POES EN EEN LIFTENDE GEIT... Ook al lijkt 't weer in de verste verte nog niet op 'lente'. De dieren van De Hertenkamp in Hilversum hebben het voorjaar in hun bol. Ze spelen circusje en doen de ene stunt na de andere.  Jurre, Roos en Stijn weten niet wat ze zien als een jong zwart geitje op zwijn Whoopy klimt. Whoopy vindt alles best en struint op zijn gemak de stal rond op zoek naar eetbare dingen. Wanneer Whoopy, met het geitje op zijn rug, aan de wandel gaat, gillen Jurre en Roos opgewonden: 'Kijk, kijk, wat die geit doet!' Maar Geit is liever lui dan moe en blijft lekker op Whoopy's rug staan. Fijn toch, zo'n gratis lift? In een andere schuur kijken Jurre, Roos en Stijn verwonderd naar een Degoe die, in een molentje, als een gek rondjes rent. Zou hij soms trainen voor de marathon?  Opeens wijzen Jurre en Roos naar de balken in de nok van de schuur en roepen: 'Kijk GEVAARLIJK!!'. Poes Minou schrikt zich een hoedje van zoveel lawaai en doet haar ogen een beetje open. Wat een ophef allemaal, hoezo gevaarlijk? denkt Minou terwijl ze haar oogjes weer sluit. Dit is toch, op drie meter hoogte, de ideale plek voor een rustig tukkie! Nou, laat die lente nu maar komen want veel gekker moet het hier niet worden!

 

18 maart, zaterdag PAK ME DAN! Stijn is de laatste tijd erg in voor spelletjes als 'Kiek kiek', 'Pak me dan als je kan' en 'Speelgoed overal in (ver)stoppen'. Bij 'Kiek kiek' zet/legt hij iets (een vergiet, een schoenendoos, een schaaltje, een zakdoek) op of over zijn hoofd. Het ding valt over zijn ogen, hij pakt het vast en duwt het van zijn hoofd waarbij hij 'Kiek kiek' roept. Hij komt dan niet meer bij van het lachen en heeft de grootste lol om zichzelf. Wanneer hij geen objecten vindt die hij op zijn hoofd kan zetten, gebruikt hij zijn handen. Dan verstopt hij zijn ogen achter beide handen, haalt zijn handjes weg en roept: 'Kiek kiek'. Bij 'Pak me dan', klap je in je handen en doe je alsof je Stijn gaat pakken. Hij gilt het uit van de pret, duikt weg en gaat er als een haas (? oké een nogal trage haas...) vandoor.

Vervolgens kijkt Stijn je heel uitdagend aan waarmee ie eigenlijk zegt: 'Kom op, nog een keer!'. Tot zover twee spelletjes waarmee ik best kan leven. Bij het derde spelletje houdt Stijn er een voorkeur voor vreemde verstopplekken op na en dat is toch echt wat minder leuk. De buit van afgelopen dagen: ik vind kleurpotloden in de vaatwasser, lekkende limonadeflesjes (met de opening naar beneden!) in mijn nieuwe schoenen, blokken in laatjes waarin alleen mijn spullen horen te liggen, koekjes liggen verstopt onder het kleed (waar ik pas achter kom wanneer ik er op ga staan...) en wascokrijtjes kom ik tegen in de laarsjes van Roos. Ook heb ik ontdekt waar ik moet kijken waneer Stijn z'n speenvoorraad tot een minimum is gedaald: achter de bank! Zucht... lopen kan hij niet, maar toch is 't een ondernemend mannetje.

 

KLAAR VOOR EEN DUIK (EEN DAG TE VROEG) 'Zeg oma, waar blijf je nou? Wij staan, met zwemtas, paraat en willen zwemmen!'

"Kiekeboe!"	"Ik wil niet op de foto!"

 

Terwijl Roos zich als een vis in het water voelt en op uiteenlopende manieren op haar zwemband rond dobbert, is Jurre in het begin druk met (opnieuw) wennen aan het fenomeen 'zwemmen'. Na een uur durft ook Jur in een zwemband te drijven, van de kant af in het water te springen, van het glijbaantje in het pierebad en de iets grotere glijbaan in het grotere bad te glijden. Roos zijn we op een gegeven moment zelfs kwijt. Madam Waterrat is op een onbewaakt ogenblik op een muurtje geklommen om vervolgens hoepla, zo in het diepe, te springen!!!

'Ojee, houd je me goed vast oma? Want het is best spannend om op mijn buik te zwemmen!'

Van al dat zwemmen krijg je trek! Ruim drie uur later zitten Jurre en Roos weer droog en aangekleed op het bankje in de kleedkamer. Het zwemmen was leuk, oma. Wanneer gaan we weer? Misschien wordt het binnenkort wel écht mooi weer. Dan kunnen we hier in de plassen zwemmen of écht in de zee bij Bloemendaal.

VIER MAAL   Vier keer een in meerdere of mindere mate bewerkte Stijn. Maar de échte blijft toch het allerleukst!!

PAASBOOM Opa en oma komen vandaag. Opa Harry heeft de kronkelhazelaar uit zijn tuin meegenomen. Ik heb er zin in! Waarin vraag je je waarschijnlijk af. Nou, in het maken van een voorjaarstafeltje want morgen begint de LENTE. De eerste houten paashaasjes, eieren en kuikentjes doe ik voor, maar als snel hebben Jurre en Roos door hoe het moet. Heel eenvoudig: net als bij een kerstboom. Alleen dan een beetje anders. Zo zijn bijvoorbeeld de chocolade kerstballen in deze boom vervangen door melkchocolade paashazen. We zoeken twee boekjes uit die over 'eieren' gaan en die leggen we erbij. Ik vul een potje met wat aarde en stop er twee bloembolletjes in: zo kunnen we elke dag kijken of de blauwe druifjes al gegroeid zijn. De tafel is nog niet af, maar het begin is er.

22 maart,  woensdag OPRUIM MANIE Met elk graadje (stijging buiten temperatuur) en zonnestraaltje erbij voel ik het voorjaar in mijn lijf kriebelen. En dat leidt hier in huis tot actie: opruimen, uitzoeken en schoonmaken.  Vanmiddag vlieg ik als een turboraket door de kledingkasten van Jurre, Roos en Stijn om plek te maken voor de, inmiddels al gekochte, voorjaarskleding. Honderden kledingstukken worden bekeken en onderworpen aan een herkeuring voor de komende lente: past het nog, dragen ze het nog, en bij wie hoort het in de kast. Aan het eind van de middag zijn de kasten weer tiptop in orde. Zou het dan echt voorjaar worden? In mijn hoofd in ieder geval wel!!

24 maart, vrijdag DREUMES Sinds de 14 maanden controle bij de OKZ, inclusief de twee inentingen, is Stijn sinds maandag officieel 'baby af'. 'Baby af?' roep ik uit 'Hij kan, met ruim 15 maanden, nog niet eens kruipen!'. Ik zet Stijn op de grond, zodat hij kan demonstreren hoe hij zich - heel omslachtig- zittend op zijn bibs voortbeweegt. 'Ja doei. Jij zit me hier een beetje belachelijk te maken, dan ga ik niet meewerken', denkt Stijn eigenwijs. En hij blijft, als aan de grond genageld, op dezelfde plek zitten. Ik zet speelgoedjes in zijn buurt om een beweging uit te lokken en roep daarbij enthousiast zijn naam. Helaas, zonder resultaat. Stijn verroert zich niet.  Zucht... er zit niets anders op. Als Stijn niet wil bewegen dan doe ik maar alsof ik Stijn ben. Ik ga op de grond zitten en geeft een demonstratie 'voortbewegen à la Stijn'.

UPDATE ONDERZOEKJES Gistermiddag heeft Roos haar laatste onderzoek bij het AC (audiologisch centrum) gehad. Erg fijn dat dit nu afgesloten is, want Roos had 't wel erg druk met testjes hier en afspraakjes daar. Vorige week mocht ik, gewapend met een boel papierwerk, EINDELIJK naar het intakegesprek bij Stichting Gewoon Anders. Werkelijk alles wat ik de afgelopen drie jaar heb verzameld ging mee: resultaten van verschillende ontwikkelingsonderzoeken (6 maanden, 1½ jaar, 2½ jaar), verslagen van het ziekenhuis, verslag kinderdagverblijf, verschillende paperassen van logopedie, twee onderzoeksverslagen van het AC.

Gewoon Anders werkt met een onafhankelijke commissie voor de indicatiestelling. De komende weken gaat deze commissie uitzoeken of er voor Roos wel/niet een beschikking wordt afgegeven. Ondanks al mijn meegebrachte papieren zal de commissie hoogstwaarschijnlijk nóg meer informatie over Roos gaan opvragen voordat zij het dossier compleet genoeg achten om een beslissing te nemen. Roos is aangemeld voor cluster 2 (ernstige spraak- en taalstoornissen). In het geval Roos inderdaad een beschikking krijgt, krijgen wij tevens een 'casemanager' toegewezen die Roos haar onderwijskundige behoeften in kaart brengt en op basis hiervan samen met ons uitzoekt wat de meeste geschikte onderwijsvoorziening is. Helaas heeft Roos hier nog niets aan. Pas wanneer er uiteindelijk een plaatsingsovereenkomst is (tussen school, SGA en ons als ouder) begint de échte kindgerichte begeleiding! Een prettige gedachte dat dit, nu de intake achter de rug is, op de rails staat. Nu maar afwachten of Roos een beschikking krijgt.  Wordt vervolgd...

ZOEK DE VERSCHILLEN! Twee op elkaar lijkende portretjes. Valkparkietje en Stijn dragen hetzelfde kapsel, hebben beide een scheef snaveltje/bekkie, donkere kraaloogjes. En ze hebben dezelfde make-up (rode rouge?) voorkeur...

25 maart, zaterdag Oma Maartje is 's middags op bezoek en speelt met Jurre, Roos en Stijn in de tuin. Stijn maakt kennis met 'de zandbak' terwijl Jurre en Roos hun 'emmertje-stoepkrijt-van-vorige-zomer' uit de schuur te voorschijn hebben getoverd.

26 maart, zondag KOOPZONDAG Stijn is ziekjes: veel hoesten, erg benauwd en bij vlagen koorts! We geven extra pufjes Ventolin. Morgen ga ik even langs de huisarts om zijn longetjes te laten controleren. Vandaag blijft Stijn bij mijn vader en Jan. Mijn moeder en ik gaan in Hilversum op zoek naar zomerschoenen voor Jurre en Roos. De missie is al snel volbracht. Logisch: drie paar schoenen in één winkel. Roos heeft zomerschoenen én sandalen en Jur heeft nieuwe sandalen. We genieten op een terrasje van het lekkere weer. Voor onze neus staan 'pizzabakkertjes' zakjes pizzachips uit te delen. Dat laten Jurre en Roos niet ongemerkt voorbij gaan. Ze verzamelen moed en gaan samen over tot actie. En mét resultaat: elk een zakje chips.

PAASSTEMMING Ja ja, ik weet het. Het is erg vroeg, maar tijdens het voorlezen vandaag blijkt dat Jurre en Roos volledig in de paasstemming verkeren.  Nadat oma van boven een boekje - dat nog van mij is geweest- heeft gehaald, klimmen Jurre en Roos bij haar op schoot. Het is De Vis van Dick Bruna. Zodra oma begint met voorlezen zijn Jurre en Roos één twee en al oor. Het verhaal gaat over een klein visje dat graag groot wil worden. Elke dag komt een meisje met een mandje brood de eendjes voeren. De eendjes zijn dan ook groot. Het visje is erg verdrietig dat hij geen brood krijgt. Op een dag valt het meisje in het water en wordt zij gered door het kleine visje. Als dank neem het meisje voortaan elke dag twee mandjes brood mee: één voor de eendjes én een voor het visje! Wanneer oma op een bladzijde de eendjes aanwijst met brood in hun snavel, begint Roos te sputteren: 'Nee, dat zijn geen broodjes, dat zijn paaseitje!'. Het lukt oma niet om Roos ervan te overtuigen dat het ronde witte broodkruimeltjes zijn. Even later bij een afbeelding van een vijver met gele eendjes wordt oma Wilma door Jurre op de vingers getikt: 'Nee oma, dat zijn geen eendjes. Dat zijn kuikentjes!'. En echt, oma kan praten als brugman, Jurre en Roos geloven haar niet. Het gaat over kuikentjes én paaseieren!

	31 maart, vrijdag KiNDERBOERDERIJ