november 2009

Ieder jaar is mijn herinnering aan de feestdagen in zoverre vertroebeld, dat ik begin november al uitkijk naar Sint Maarten. Ook op school is de klas al gezellig aangekleed met peren en egellampionnetjes en voor de klas staat een herfstboom (van closetrollen ;-)) die nu volhangt met mooie lampionnen.

Op dit moment kan ik mij nog enorm verheugen op 11 november en ook op de intocht van Sint aanstaande zaterdag!!! Maar over een maand is dat wel anders hoor. Dan herinner ik mij hoe het ook al weer is, deze periode t/m januari. Namelijk: iets TEveel van het goede. Of eigenlijk VEEL te VEEL. En dan verlang ik al snel naar een wat rustigere periode.

Sinds enkele dagen zijn Jurre, Roos en Stijn druk aan het oefenen voor Sint Maarten. Ik word uitgemaakt voor dikzak en Jan is een dunnetje. Ik kijk naar TikTak en in een enkel geval doe ik de flikflak. Of ik kijk naar Sesamstraat en dat is wel een snoepje waard. Alle liedjes komen op hetzelfde neer:

ZE WILLEN SNOEP!

Kom maar op met 11 november. Jurre, Roos, Stijn en ik zijn er klaar voor!

11 november, woensdag

SINT MAARTEN

En dan is het eindelijk woensdag 11 november en écht Sint-Maarten. Stijn roept al de hele dag 'Mam, wij gaan vandaag in de nacht Sint Maarten lopen he?'.

Want de nacht begint volgens Stijn op het moment dat het buiten donker is.

Het avondeten is nog nooit zo snel op geweest. Diverse plukjes kinderen met lampionnen trekken door de straat. Ik loop met Jurre, Roos en Stijn door de buurt en andere kinderen sluiten aan.

Het is zo schattig, zoals ze daar samen staan te zingen.

Vooral:

'11 november is de dag. Dat mijn lichtje, dat mijn lichtje branden mag.'

SinteMaarten MikMak. Mijn moeder is een dikzak. Mijn vader is een dunnetje. Geef mij een pepermunnetje!'

zijn dit jaar favoriet.

De inhaligheid is voor één keer toegestaan. En met resultaat, want een snoep dat ze krijgen! Ongelofelijk.

Een uurtje later storten Jurre, Roos en Stijn de inhoud van hun plastictasjes op de tafel. Ze mogen een snoepje eten, ja. En nog één. En nog één. Tot hun grote verbazing: 's avonds snoep eten!!!

Maar dan is het tijd om naar boven te gaan en de rest in drie kommetjes te doen.

13 november, vrijdag

LOGEERGIRAFFE

Stijn komt vanmiddag uit school met logeergiraffe (net zoiets als 'Flip de Beer'). Giraffe mag dit weekend bij ons logeren. Alle belevenissen schrijven we op in Giraffe z'n schrift, zodat de juf dat maandag weer kan voorlezen. Giraffe gaat vanmiddag - meteen uit school - eerst mee naar de zwemles van Roos. Daarna kruipt hij bij Boemel in het mandje. Dat vindt hij een beetje eng, maar samen met andere giraffenvriendjes (van Stijn) durft hij wel.

14 november, zaterdag

HIJ KOMT, HIJ KOMT...

Nou, het is weer zover. Sint komt vandaag.

Ik vind het onbegrijpelijk dat de Sint nu al aankomt. Echt waar. Met de start van het schooljaar, ergens half augustus, heeft er iemand op de fast forward knop gedrukt want voor mijn gevoel lag ik een paar weken geleden nog in bikini.

Jurre, Roos en Stijn stuiteren sinds vanmorgen al urenlang hyper door het huis. ‘Hoe lang duurt ’t nog voordat Sinterklaas op teevee komt?’. Eindelijk is het 12:00 uur en de uitzending van het Sinterklaasjournaal begint. Er wordt nog een schepje spanning bovenop gedaan door Dieuwertje (waarom gaat er toch elk jaar zoveel mis? Die arme kinderen zijn al nerveus genoeg...), maar gelukkig komt alles weer net op tijd goed!

Ik kijk met een half oog naar de tv en hoor Sint opeens roepen dat iedereen in Nederland zijn schoen mag zetten. Jurre, Roos en Stijn zijn meteen driedubbel door het dolle. En bedankt, Sint!

Het zou vandaag een regenachtige dag worden, maar daar is niets van waar. 's Middags klaart het op en zelfs de zon laat zich veelvuldig zien. Dus vertrekken we toch nog naar Hilversum om daar de intocht van Sint te bekijken.

Mijn moeder gaat ook mee. Ook in Hilversum arriveert Sint namelijk per boot in de Oude Haven, waarna hij op z’n paard een rondje door het dorp rijdt.

's Avonds zingen Jurre, Roos en Stijn diverse liedjes waarbij ze springend en dansend door de kamer bewegen.

De vijf-decemberkoorts heeft ook voor onze oudste twee nog niets van de heilige glans verloren. Integendeel, blijkt nu de beste man weer in het land is!!!


Foto hiernaast: In Hilversum voor het huis van 'opa en oma' laat Stijn logeergiraffe de skelter zien. Logeergiraffe mag ook even sturen...

15 november, zondag

SCHOENZETTEN...

Dat schoenzetten. Pffffffff, ik word al moe van de gedachte dat Jurre, Stijn en Roos elke ochtend na het schoenzetten vanaf ongeveer 6 uur ’s ochtends (of nóg eerder….) wakker zijn. Ze stuiteren over de eerste verdieping omdat ze niet kunnen wacht met naar beneden gaan. Zal er wat in hun schoen zitten ja of nee?

*GAAP*

Maar oké, ik zal proberen niet te klagen, want voor mijn geestesoog verschijnt bij het denken aan 'schoenzetten' eveneens het beeld van vijf gevulde schoenen en één gevuld poezenbakje (want Boemel heeft tenslotte geen schoenen) met bijbehorende blije gezichten.

Dat ze binnen een tijdsbestek van tien seconden al het papier er af hebben getrokken en dat de snippers vervolgens dusdanig door de kamer vliegen dat ik ze een maand later nog terugvind en dat ze niet zonder mijn aandringen 'dank U Sinterklaasje' zingen, is slechts een kleinigheid. Toch?

Foto links en hieronder: het Eijffingerbehangetje van Roos.

21 november, zaterdag

NIEUWE KAMER VOOR ROOS

Het gaat de goede kant op met Roos haar nieuwe kamer. Ik heb de muren geschilderd: één muur is roze/paars-achtig en twee muren zijn gewoon wit. Op één korte muur zit een wit gebloemd behang.

Nieuwe meubels zijn gekocht en in elkaar gezet (zie de kast hiernaast). Met het klussen word ik bijgestaan door mijn vader. Hij neemt af en toe wat schilderwerk (planken/kast) mee naar Hilversum en brengt het even later geschilderd en wel weer terug!

Jan en klussen gaat niet zo goed samen. Toch levert hij ook een kleine bijdrage. Hij heeft twee weken geleden de meisjeskroonluchter aan het plafond gehangen. Helaas valt deze lamp begin deze week spontaan van het plafond! Gelukkig raakt niemand gewond, maar de lamp is wel STUK. *snik*

En dus moet er vandaag een nieuwe gehaald worden. Op naar Amsterdam. We parkeren de auto, stappen uit en.... staan oog in oog met Sinterklaas. Sint wordt vergezeld door vier pieten. Jurre schrikt zich een hoedje en maakt dat hij weg komt. Roos en Stijn daarentegen stappen er resoluut op af, geven de beste man een hand en krijgen pepernoten!

Een geluk bij een ongeluk!

Geweldige muurstickers!

Roos slaapt nog niet op haar nieuwe kamer, maar dat zal toch niet lang meer duren!

22 november, zondag

JUST RUN 1 HOUR

Als hardloopster heb ik voorheen onaantastbare grenzen verlegd.

Te beginnen met de kleding... Kijk, dat aan hardloopschoenen geen eer te behalen is, daar heb ik mij al een poos geleden bij neergelegd. Ik offer graag charme op in het belang van 'n goede ondersteuning. Dat dan weer wel. Maar waarom hardloopkleding zo gruwelijk lelijk moet zijn, is mij een raadsel. Als het mooi weer is, dan gaat het nog wel. In een 3/4 sportbroek en een shirtje durf ik me nog wel te vertonen. Maar dan zo'n lange STRAKKE hardloopbroek. Daar heb ik wel even tegen aan lopen hikken. Als hardloopster draag ik kleren waarin ik niet dood gevonden wil worden. Levend trouwens ook niet.

En wat te denken van lopen in het donker (in deze tijd van het jaar, negen van de tien keer dat ik loop). Om goed zichtbaar te zijn draag ik om mijn bovenarm een band met flikkerende lichtjes. Ik lijk wel een kermisattractie!

Maar ik heb meer grenzen verlegd...

Toen ik net begon vertelde mijn beginnerschema mij dat ik na twee minuten wandelen, twee minuten moest gaan hardlopen. Waarna mijn lichaam mij vervolgens vertelde dat ik dertig minuten moest gaan liggen om bij te komen.... ;-)

Zo'n 8 weken na aanvang van de hardloopgroep (ik loop 3x in de week) kan ik een half uur achter elkaar lopen. Dat vond ik - gezien de loopervaringen uit mijn 1^e week - al een hele prestatie.

Twee weken geleden besloot ik eens gek te doen en schreef ik mij, samen met wat anderen uit de startgroep, in voor een echte wedstrijd, namelijk 'Just Run 1Hour'. Een uniek loopevenement in Almere waarbij het de bedoeling is om in één uur tijd zoveel mogelijk kilometers af te leggen. De wedstrijd bestaat uit een parcours van 2454 meter. Dit parcours is beveiligd en er is een waterpost aanwezig. Van elke deelnemer wordt bijgehouden hoeveel rondes je loopt. Wanneer de toeter gaat, betekent het dat het uur voorbij is. Je schrijft dan met een krijtje jouw startnummer op de straat zodat de laatste meter kunnen worden opgemeten.

Juist omdat het uitgangspunt een vaste tijd is in plaats van zoals bij de meeste wedstrijden een vaste afstand is dit evenement toegankelijk voor lopers van alle niveaus.

Voor de gevorderde loper is het uiteraard een goede gelegenheid om te testen, waar je als hardloper staat als het gaat om de afgelegde kilometers per uur.

Voor de beginnende loper een mooie kans om te testen wat je kunt, terwijl je je niet druk hoeft te maken over de vraag of je de afstand wel haalt.

Om 10:00 uur vanmorgen sta ik, met nummer 9409 op mijn borst, aan de start.

En dan blijk ik, eigenlijk zonder enig probleem, EEN UUR achter elkaar te kunnen hardlopen. Het is pas 2½ maand sinds de eerste keer dat ik op 16 september jl. met de startgroep ben begonnen. Vandaag loop ik uiteindelijk ruim 8,7 kilometer. De snelheid kan beter, zeker gezien het feit dat ik niet 'stuk' zit op het moment dat het uur voorbij is. Maar dat neemt niet weg dat ik apetrots ben dat ik het een uur heb volgehouden. Wie had dit 10 weken geleden kunnen bedenken? Alweer een grens verlegd.

Hardlopen heeft mij in zeer korte tijd dingen laten doen die ik me absoluut niet kon voorstellen. Het heeft me geleerd dat onmogelijke dingen mogelijk kunnen worden. En als moeder geeft me dat hoop voor de toekomst! ;-)