|
| |
Jurre, Roos & Stijn
oktober 2009
 |
|
4
oktober, zondag
DIPLOMA A
Na de
zomerstop van juli & augustus, krijgt Roos in september opeens te horen
dat ze vandaag, 4 oktober, mag afzwemmen. Vijftien maanden heeft ze er
over gedaan. En dat is best snel als je ziet wat ze allemaal heeft
geleerd: borstcrawl, rugcrawl etc.
Met z'n
zessen (opa en oma zijn er ook) gaan we Roos aanmoedigen. Ze doet het
super!!!! |
|
 |
|
 |
|
Rugcrawl
(Roos is de derde van
links op de foto hierboven) |
 |
|
Foto
hierboven: Roos (de
derde van rechts)
in actie.
|
|
 |
|
Thuis
krijgt Roos haar cadeau: meisjesplaymobil!
En 's
avonds in bed verzucht ze dat vandaag toch echt een leuke dag was, met
de allerleukste zwemles ooit!
|
|
|
8 oktober,
donderdag
DE
PIZZAJONGEN
Spontaan bedenken om ’s
avonds uit eten te gaan, dat doen we niet meer zo makkelijk met Jurre, Roos
en Stijn. Maar soms is het wel lekker makkelijk om pizza’s te bestellen. Ik
ben bang dat ik iets teveel pizza’s heb gegeten toen Jurre, Roos en Stijn
nog in mijn buik zaten… en dat ik 't op die manier heb doorgegeven, want ze
zijn er – net als ik – dol op!
Terwijl de kinderen
televisie kijken, vertel ik ze dat zo meteen de-meneer-op-de-brommer komt
die onze pizza’s brengt. Dat bericht wordt met veel enthousiasme ontvangen.
Jan komt aanrijden.
‘Kijk eens wie daar is!’, roep ik.
Jurre, Roos en Stijn
stuiven van de bank en weten niet hoe snel ze naar de voordeur moeten
rennen. Maar nog voordat Stijn de deur heeft open gedaan, signaleren ze Jan
en druipen ze teleurgesteld af.
‘Het is papa maar’,
zegt Jurre terwijl hij zich weer voor de televisie nestelt.
Arme Jan…
Het is moeilijk
concurreren met een pizzajongen ;-) |
 |
10
oktober, zaterdag
HILVERSUM
Vandaag gaan
we naar mijn ouders in Hilversum.
Het is
buiten herfstig. Tussen de buien door wandelen Jurre, Roos, Stijn en ik met
mijn moeder (in de rolstoel) een stukje door het bos.
Zo
hebben we toch even een frisse neus gehaald!
|
 |
|
 |
| 11 oktober,
zondag
JURRE DE DROMER
Soms
drijft Jur mij tot waanzin. Hij is van het type (af en toe) niet vooruit te
branden. Van 'opruimen', een beetje ‘tempo’, 'verder kijken dan je neus lang
is' heeft hij nog nooit gehoord. En bij vlagen is hij superlui en maar
bovenal zéér dromerig….
Maar zo
dacht ik.... ik ga het proberen om te draaien. In plaats van me te ergeren
aan zijn nogal dromerige attitude moet ik mijn blik richten op zijn
levensvreugde, zijn liefde voor de natuur, zijn manier van verbanden zoeken
en kijken naar hoe blij hij kan zijn!
En zo
bedacht ik, ik kan nog veel van Jurre leren.
Dus toen Jurre een gehandicapte man in zijn gemotoriseerde rolstoel langs
zag snorren en mij verrukt meedeelde dat hij er later ook zo één wilde
hebben, keek ik naar zijn blije blik en hield geen betoog over de geneugten
van 'kunnen-lopen'.
Maar
toen greep Roos in.
'Maar
Jurre! Rolstoelen zijn voor mensen die niet kunnen lopen. Wil jij nooit meer
lopen?’.
Jurre
dacht (met de rolstoel van mijn moeder nog vers in z’n geheugen) even na en
antwoordde toen opgewekt: ‘Nou en? Dan krijg je wel heel veel cadeautjes.
En bezoek’. En hij huppelde vervolgens weer vrolijk verder. |
 |
|
 |
|
17
oktober, zaterdag
BARBIE
Roos
tekent Barbie met een kroontje op de lange blonde haren, een mooie
blauwe jurk, een ketting en roze hoge-hak-schoenen
(foto links).
Even later valt mijn oog op de dvd van Barbie en dan zie ik wat ze
gedaan heeft: ze heeft Barbie nagetekend! |
|
|
22 oktober,
donderdag
HERFSTVAKANTIE
Heerlijk:
even een weekje vrij. Van te voren heb ik een enorme lijst bedacht. Van
klusjes die ik hier in huis zou kunnen doen. Er moet namelijk nogal wat
gebeuren. De zolder is inmiddels verbouwd tot slaapkamer en nu zijn de
kamers op de eerste verdieping aan de beurt. Te beginnen bij de kamer van
Roos.
Maar ja,
herfstvakantie betekent ook: drie kinderen die thuis zitten. Dat in
combinatie met in je eentje klussen, dat werkt gewoon niet.
Jurre,
Roos en Stijn hebben – terwijl ik boven bezig ben met
plamuren/afplakken/schilderen – beneden alle speelgoedbakken op de vloer
geleegd en zijn vervolgens iets anders gaan doen. En ik word continu
gestoord om te bemiddelen, ruzies op te lossen of om twee sumoworstelaars
uit elkaar te halen. Zucht.
Mama.
Mama?
Mama?!
Mamaaa!
Mahaaaaaaam!
MAAAAAAAAAAAAAAAAAMAAAAAAA!!!!!!
Ik mis mezelf. |
 |
|
 |
|
24
oktober, zaterdag
NACHT
VAN DE NACHT...
Op stadslandgoed De
Kemphaan hebben ze vanavond
(van 19:00 tot 23:00 uur)
alle straatverlichting uitgedaan. Vuurtjes en olielampen zorgen voor
sfeervolle verlichting. We maken kennis met nachtwezens uit de
mythologische wereld. |
|
|
Het is donker en het
regent. Slechts een paar lichtjes wijzen Jan, Jurre, Roos, Stijn
(foto hierboven)
en mij de weg naar de Schaapskooi. Tussen de strobalen, de geiten en de
schapen genieten wij van een ouderwets spannend verteld verhaal: ‘Heksen
op de koffie’. Het verhaal gaat over meneer Meijermans. Hij is
schrijver van heksenverhalen en krijgt op een dag bezoek van een heks die
nogal boos is omdat meneer Meijermans allemaal onzin over heksen schrijft.
|
|
In het duister van de
nacht komen vleermuizen en uilen te voorschijn, terwijl andere dieren zich
terugtrekken in een hol of tussen het hoge gras. |
 |
De nacht kan spannend,
mooi, mysterieus, romantisch en soms misschien een beetje griezelig zijn.
Dat ervaren Jurre, Roos en Stijn vanavond allemaal. Ze vinden het vooral
GEWELDIG om in het donker buiten te zijn. Het donker - in combinatie met de
vuurtjes – maakt het super spannend.
In het labyrint, de ronde
wei, staat het Nachtmuseum van de Verbeelding. In de caravan kijkt met name
Jurre zijn ogen uit. Veel skeletten van dieren, een driekoppige vis, een
reuzenkrab etc.
Op het laatst bezoeken we
in het pikkedonker de koeienstal. De koe is geen nachtdier bij uitstek, maar
toch hebben ook koeien een nachtleven. De stadsboerin Tineke geeft uitleg
over de witte en de bruine koeien. Jurre vindt het veel te eng, zo’n
onverlichte stal.
Hij wil snel weer naar buiten. |
|
28 oktober,
woensdag
MAMMA KAN
NIETS...
Ik haal
Roos, Stijn, Jurre en een vriendje van Jur uit school op en met z'n allen
rijden we in de auto naar ons huis. Daar doe ik een poging mijn auto keurig
voor ons huis neer te zetten. Ik steek in, probeer het nog eens. Lastig hoor
dat inparkeren. Ik geef het op. Vanuit de achterbank klinkt een boel
commentaar.
'Het
lukt niet he?' zegt een vriendje van Jurre dat bij ons komt spelen.
'Mamma kan niet goed parkeren', weet Jurre.
'Mijn
moeder ook niet', zegt vriendje.
'Mamma
kan weer andere dingen' zeg ik in een poging dit potentieel ontsporende
gesprek tijdig bij te sturen.
'Wat
dan?' vraagt Jurre en hij ratelt verder 'Koken kan pappa ook beter
dan jij. Jij laat alles aanbranden en kan niet eens pannenkoeken bakken’.
Er
klinkt een lachsalvo van vier
giechelende kinderen. Pannenkoeken laten aanbranden. Tsss.
'Pappa kan parkeren maar mamma is heel lief’, redt Stijn mij.
*SMAK*
Ik kan 'm wel zoenen |
|
